De Maatschappij Andersom

Lala had in het begin van haar voortgezet onderwijs periode werkelijk alles tegen. Ze kwam als 13 jarige als enigste ‘buitenstaander’ in een klas die uit twee delen bestond - enerzijds was dat een deel jongeren die allemaal samen op een basisschool hadden gezeten in Lith, anderzijds was dat een groep die al samen op het basisonderwijs hadden gezeten in Berghem.

Ze zat een tijdje in de Brugklas en kwam iedere keer doodongelukkig naar huis. Na een aantal gesprekken had ik het bovenstaande verhaal heel duidelijk. Aangezien mijn dochter een mensje was (en nog is) met een hoog sociaal eq werd het daar al snel hommeles. Ze drukte haar zelf niet uit met de woorden die mensen uit Lith en Berghem gewend waren. Om alle specifieke voorvallen daar te laten maak ik er in het kort gewoon dit van, Lala paste niet als enigste ‘buitenstaander’ binnen geen van de twee groepen, die bovendien ook jonger waren dan zij.

We namen, nadat ze zelf aan haar ‘unitleider’ al uitgelegd had wat de problemen waar die ze ervoer, contact op met school. Vroegen of er iets aan gedaan kon worden en kregen als antwoord dat meneer er zorg voor zou dragen. Maar erg kort dor de bocht werd de klas er op aangesproken en als meneer zijn rug keerde was het weer dump on Lala feest.

We haalde de hulp van jeugdzorg erbij, die zouden het wel even oplossen … ja tuurlijk! Niet dus! Het enigste wat we vroegen was overplaatsing naar ene andere klas … maar NEEEEE daar begonnen ze niet aan dat was tegen de ‘bedrijfspolicy’ waarop ik niets anders kon zeggen als “nee natuurlijk niet, maar als mijn kind een hele klas zou terroriseren dan zou ze naar een andere klas vliegen of niet zo snel!” en toen was er doodse stilte en deed ie het af met ‘daar hebben we het hier nu niet over.’

Dus zei ik … nou als jullie mijn kind dan niet kunnen helpen dan weet ik het mooi gemaakt dan haal ik haar per direct als in NU van school af. En dat deed ik … nu zijn we een jaar of 5 verder en is het van de ene kant goed geweest maar van de andere kant niet natuurlijk. Maar het geluk van mijn kind gaat me boven alles.

En dit is waar ik dus tegenaan liep gedurende de pubertijd van mijn kind. Zo merk ik dus ook dat andere ouders met sensitieve of zelfs hypersensitieve kinderen ook tegen de medische, bureaucratische maatschappij aanlopen. Kinderen worden onder de voet gelopen op enorme scholengemeenschappen waar geen persoonlijke aandacht is voor onze kinderen en als ze daar dan niet goed van worden en niet op reageren zoals ‘verwacht wordt’ dan worden ze onder de medicatie geduwd om ze als zombies door het leven te laten gaan.

Ik begrijp heel erg goed dat sommige kinderen autistisch zijn, je wilt gewoon met deze wereld in deze hoedanigheid niet te maken hebben eigenlijk … Maar niet te vergeten één ding … gevolgd door één vraag …

De hoog sensitieve kinderen zijn straks in de meerderheid … straks zijn er meer sensitieve dan minder tot niet sensitieve kinderen die groeien naar puberteit en volwassenheid …

Dus … wanneer stopt het dat deze mensen zich aan moeten passen aan een inmiddels zwaar achterhaald maatschappelijk gemeengoed, wanneer gaat de maatschappij zich eindelijk eens aanpassen aan deze kinderen, jong volwassenen en volwassenen ??? Beginnend bij de scholengemeenschappen!?

© 2007 Lia Kluijtmans