Revolutionair Gedachtegoed

Stel dat er niet slechts parallelle werelden zijn, maar dat wij, ieder van ons multi dimensioneel is? In die zin; stel dat wij in andere dimensies ook bestaan – aanwezig zijn. Misschien denkt de mensheid wel veel te beperkt, wie zal het zeggen? Het Universum is TE groot om maar zo beperkt te zijn als dat de mens denkt.

Als je al enkel beziet dat wij slechts op onze planeet in één zonnestelsel aanwezig zijn, die in connectie staat met een melkweg, waar nog zoveel zonnestelsels meer zijstraten van zijn. Waarvan slechts een enkele zichtbaar zijn en van het grootste gedeelte niemand iets weet, althans niemand binnen de mensheid.

Er zijn al bewezen theorieën dat waar je ook gaat op micro cellulair niveau alles hetzelfde is. Als je op het niveau van de micro kosmos een blad van een boom binnengaat op het aller-fijnste cellulaire niveau ziet het er daar exact hetzelfde uit als far far away tot diep in de macro kosmos waar onze melkweg slechts een speldenknop in het grote geheel is.

Alles is bewustzijn hoe actief of inactief dan ook. Al eerder was bekend dat het fenomeen ZIEL een enorm uitgebreid bewustzijnsveld is wat in het menselijke lichaam in zijn meest compact mogelijke vorm aanwezig is. Gevangen in de densiteit van het menselijke lichaam binnen de atmosfeer van de prachtige planeet aarde.

Compact, te compact misschien wel. Het ‘gezichtsveld’ van de mens is fysiek gezien al heel erg beperkt misschien op etherisch niveau zelfs ook nog wel. Ga er eens van uit, althans probeer dat eens, dat er aan de mens, de ziel in de mens, een x-aantal afsplitsingen gekoppeld zijn die elders een bestaan hebben in welke vorm dan ook?!

Alles is NU wordt er vaak gezegd. De vraag is; beseft men wel wat een enormiteit samengevat is in deze drie woordjes. Alles is NU, om aangevuld te worden met ‘er is altijd alleen NU geweest.’ Dat zou inhouden dat reïncarnatie niet bestaat en dus al die ‘levens’ nu tegelijkertijd werkelijkheid zijn. Tevens dat er dan dus een herkenning plaatsvindt tussen twee zielen omdat die elkaar al kennen in een andere bestaansvorm en elkaar dus ook tevens op aarde tegenkomen. Dan nog ben je zielenmaatjes maar dan krijgt dat begrip wel een iets andere gevoelswaarde en dieptegang.

Stel dan dus ook dat de inspiratie tot schrijven, musiceren, schilderen of een uitvinding wat dan ook jou ingegeven wordt door dat deel van je ziel dat elders een bestaan heeft. Waarschijnlijk is dat ook aan verandering onderhevig en geen statisch gegeven. Kijk bijvoorbeeld eens naar zielen in compacte menselijke vorm die in de toekomst konden kijken. Enkele voorbeelden zoals Nostradamus en Leonardo Da Vinci. Maar misschien deden zij wel geen toekomstvoorspellingen, maar tekende zij op wat een ander zielsdeel van hen in een andere bestaansvorm gewoon waarnam en aan het zielsdeel op aarde doorgaf. Als je jezelf dat kan indenken dan krijg je wel een heel andere kijk op de ziel en diens bewustzijn.

Als Davinci en Nostradamus dan die informatie konden tappen uit de waarneming van andere zielsdelen zou dat dus betekenen dat wat voor de beperkte menselijke waarneming ‘de toekomst ‘ is er gewoon feitelijk dus al IS en in plaats van dat het nog te gebeuren staat het AL gaande is, al gebeurt al bestaat.

Neem in deze ook eens het voorbeeld mee van het kind dat bekend is geworden als ‘Boris, de jongen van Mars.’ Hij beschreef in heel gedetailleerde wijze het leven op de ons aangrenzende planeet Mars. ‘Nee’ zegt het grootste gedeelte van de mensheid nog steeds ‘er is geen buitenaards leven!’ ‘Oh nee?’ Er zijn inderdaad hoogstwaarschijnlijk nergens menselijke bestaansvormen zoals wij, omdat wij als specimen bestaansvormen zijn die voortkomen uit het leven op Moeder Aarde. Wat echter niet wegneemt dat op een andere planeet in dit of in een ander zonnestelsel ook specimen bestaan die bezield zijn en een bewustzijnsveld hebben. De mensheid denkt TE grofstoffelijk. Wie weet zijn er bestaansgebieden met bijvoorbeeld meer etherische vormen van bestaan. De Ruimte is TE ruim om zo beperkt te kunnen zijn zoals wij, mensen, realiteit achten.

© 2008 Lia Kluijtmans