Willekeur

Een willekeurige avond in een willekeurige stad in een willekeurige straat. Er loopt daar zo maar een vrouw, een vrouw die elke dag diezelfde weg wandelt ’s middags naar haar werk en ‘s avonds dezelfde weg terug. Enkel deze willekeurige avond in die willekeurige straat komt zijn een schijnbaar willekeurige man tegen. Een man die makkelijk willekeurig had kunnen zijn was het niet dat hij een duistere blik in zijn ogen had en met die blik even in haar ogen vast haakte, maar zijn weg vervolgde om een eindje verder op de hoek van de straat zijn eigen willekeurige route verder te gaan naar een willekeurige bestemming.

Dit alles had willekeurig kunnen zijn was het niet dat deze zelfde vrouw in de ochtend krant las dat er een vrouw in een steegje, langs de route waar zij elke middag heen en ‘s avonds terug wandelt op haar weg naar huis, vermoord was net voorbij de hoek die zij gepasseerd was. Gezien de berichtgeving ook nog eens op nagenoeg het tijdstip dat zij daar altijd loopt. Vreemd vond ze het dat ze verder niemand gepasseerd was dan een man, geen vrouw.

Ze kon deze gebeurtenis maar niet loslaten. Eens in de zoveel tijd kwam de gedachte aan de noodlottig overleden vrouw in haar op. Desalniettemin gaat het leven wat er ook gebeurt toch verder en langzamerhand vervaagde de gedachten om over te gaan in de gewone dingetjes van alle dag. Of het zo moest zijn koopt ze terwijl ze naar de markt gaat op zaterdag de weekendkrant en leest daar warempel in dat de man, de moordenaar, van de vrouw tegen de lamp is gelopen en op het plaatselijke politiebureau in hechtenis zit in afwachting op zijn proces.

Geïntrigeerd door dit hele gebeuren besluit ze eerst naar het politiebureau te gaan om eens te gaan vragen hoe het 1 en ander zijn beloop had. Er werd haar verteld wat er in de krant stond, maar dat was niet de informatie waarop zij wachtte. Ineens als uit het niets valt haar te binnen dat die man die haar passeerde dan wel heel erg plausibel de dader zou kunnen zijn. Dat veranderd voor de agent die haar te woord staat alles. Uit het niets is ze nu blijkbaar een getuige geweest. Althans getuige van wat er vooraf ging aan de noodlottige aanslag op het leven van een andere voor haar onbekende willekeurige vrouw. Er wordt haar gevraagd achter een glazen wand te kijken naar de man, met de vraag of ze het zou willen bevestigen mocht dit de man zijn die haar passeerde die avond.

Alsof iemand haar met een hamer op hoofd slaat zinkt de waarheid in, dit is inderdaad de man met de duistere blik in de ogen die haar passeerde. Daar kwam de onmiddellijke vraag ‘waarom zij en ik niet?’ Dat is en blijft ook de vraag die haar maar steeds bezig houdt. Een paar dagen nadien besluit ze terug te gaan naar het politiebureau om eens te zien of ze die man zou kunnen spreken. Die wens konden ze echter niet inwilligen, wat ze respecteert en begrijpt. Maar toch, ze draait weer om gaat voor de balie staan en verteld de dienstdoende balieagent uit zij ervaren heeft en zegt dan nog nadrukkelijk ‘ik wil weten waarom zij en ik niet.’ Beweegreden genoeg om haar wens in te willigen.

Ik heb maar 1 vraag voor jou ‘waarom zij, waarom niet ik?’ Waarop ze vreemd aangekeken werd door de man en hem hoort zeggen ‘hoezo waarom zij en ik niet?’ Je gaat toch niet verwachten dat ik een vrouw ga aanvallen die als escort twee enorme brede kerels naast zich heeft lopen!’ Hoezo? Pardon? Wie? Welke mannen? Ik liep daar alleen. ‘Die mannen die bij jou waren, met wie jij samen liep!’

Als er al vragen waren, kwamen er nu nog meer. Mannen? Welke mannen? Zij had ze niet gezien, hij wel. Maar langzamerhand kwam het antwoord door haar innerlijke weten. Dat waren twee engelen, twee engelen die haar hadden beschermd, hij moest ze zien om haar met rust te laten. Het was haar tijd nog niet, waarom van die andere vrouw dan wel …

© 27-02-2008 Lia