Hutch & Me
Ontmoeting met Hutch en Heavenly Hiraani Tiger Lily on another plane but still!
De nacht van maandag 15 op dinsdag 16 Oktober 2007
Oss, Centrum. Ik loop in het centrum ben op zoek naar een mooi soort briefpapier, ik wil een brief schrijven aan Hiraani. Zie daar in het voorbijgaan een kerel en ik weet om een bepaalde reden dat ik die moet hebben. Hij gaat ergens een deur binnen en de vrouwspersoon die voor hem openmaakt noemt hem Leo.
Ik ga naar huis (ons thuis bij papa en mama) en ik vertel mijn vader wat er op stapel staat, dan schrijf ik de brief aan Hiraani. Ik vertel mijn vader dat ik naar London ga omdat ik Hiraani moet vinden. Dan ga ik terug naar de stad naar het huis waar de bewuste Leo naar binnen ging. Ik bel aan de vrouwspersoon opent de deur en Leo volgt haar op. Ik vertel hem dat ik zijn hulp nodig heb, dat ik Hiraani moet vinden en dat ze in een huis woont in Chelsea ergens in London, hij lacht vriendelijk naar me en zegt “Geef me anderhalf uur”
Even later ben ik in London in een groot herenhuis. Hutch is daar ook met nog een tweede manspersoon die ik in de eerste instantie voor een soort butler hou. Ik vertel Hutch dat ik Hiraani gevonden heb. Dan trekt ie me naast zich op een bank en begint te huilen en verteld me “weet je hoe vaak ik me van verdriet en onmacht op van alles heb afgereageerd? Gewoon door op sportassen en zo te beuken (punchen noemt hij het) Terwijl hij me dit verteld zie ik Hiraani op de achterplaats de poort open doen, en ineens begint Hutch te stralen en kijkt me intens dankbaar aan. Hij staat op om de deur voor Hiraani te openen. Even later komt ze het huis binnen. Terwijl ze de eerste stappen in de keuken zet is het eerste wat ze al huilend vraagt “Waarom hebben ze me verteld dat jij dood was? Waarom zeiden ze dat je dood was pap? Waarom heeft Bob mij verteld dat jij dood was?”
We staan op dat moment in de keuken, Hutch staat midden in de keuken en ik sta ruggelings tegen het aanrecht. Ik weet dat Hutch hier antwoord op moet geven, en draai me naar het aanrecht om iets te drinken te maken voor Hiraani in een soort mixer. Maar Hutch kan geen woord uitbrengen en kijkt haar enkel liefdevol aan, maar het meisje heeft vragen natuurlijk. Waarop ik me omdraai, haar het glas drinken geef dat ik gemaakt heb, ik haar aankijk en haar vraag “Heb jij nooit ruzie met vriendinnetjes waarna het nooit meer goed komt?” en ze beaamt dat door te knikken. Dan zeg ik haar “Nou is dat met Bob ook zo, Bob vindt papa niet zo aardig!”
We zijn nog steeds in dat zelfde huis met die 3e inmiddels dus 4e extra persoon die ineens mijn Oom Gerrit blijkt te zijn. Hiraani praat over wisje wasjes heel gemoedelijk allemaal. Dan geeft mijn Oom Gerrit haar honderd en vijftig Nederlandse guldens (geen euro’s) Hutch ik wisselen een blik van verstandhouding en we denken beiden hetzelfde ‘is dat niet erg veel om aan een kind van die leeftijd te geven.’ Hiraani is dan nog een meisje van een jaar of 10. Ze gaat vrolijk huppelend de deur uit met de mededeling dat ze een legging gaat kopen. Ze draagt op dat moment een zwarte.
Een tijdje later gaat de bel. Ik loop een enorme hal in en open de deur dan komt Hiraani binnen in een elektrische rolstoel in een witte legging (en is ineens een jaar of 16). Ik vraag haar “waar heb je dat ding vandaan?” Zegt ze lachend “oh die heb ik ff van oma geleend!” Ik moet ook lachen en zeg haar “je hebt ook werkelijk dezelfde humor als je vader” en samen komen we lachend binnen.
Ze keuvelt als we binnen zijn weer vrolijk verder met mijn Ome Gerrit (die wel en niet mijn oom meer is heel vaag eigenlijk.) Hutch pakt me bij de hand en wij gaan een andere ruimte binnen een soort serre. Hij gaat op een riante bank zitten en trekt mij boven op hem, zodat ik op zijn schoot kom te zitten, en hij pakt mijn hoofd vast en kust me … (hemels … geen aardse maar toch ook weer wel een aardse kus, heel apart en hemels)
Dan gaat naast mijn bed de wekker (in het aardse), hij kijkt ineens heel bang en verschrikt en ik zeg terwijl ik gewoon thuis het knopje van de wekker uit wil zetten “wees maar niet bang we zullen weer samen zijn!” Maar de wekker blijft omvallen en ik krijg m niet te pakken. Dan voel ik zijn hand die me helpt (in het aardse) de wekker recht te zetten om deze op stil te zetten. Dan doe ik mijn ogen open en is het tijd om op te staan.
Extra noot: “Wow over parallelle werelden gesproken …”
© 2007 Lia
